فیلم کوتاه
تهیه‌کننده فیلم کوتاه «بی در کجا» در گفتگو با «سینماپرس» مطرح کرد:
«فیلم‌سازی» در کشور ما بر اساس معیارهای جهانی همچنان «ارزان» است/ در تمام دنیا «فیلم کوتاه» امکان «بازگشت سرمایه» دارد/ «بازارهای جهانی» را نمی‌شناسیم!
«حسین کاکاوند»، تهیه‌کننده فیلم کوتاه «بی در کجا»، با انتقاد از رویکرد منفعل تهیه‌کنندگان ایرانی در زمینه بازاریابی و ورود به بازارهای جهانی، اظهار داشت: ما تهیه‌کنندگان دانش کافی نداریم، ارتباطاتمان محدود است و بازارهای جهانی را نمی‌شناسیم. تمام تمرکز ما بر تولید بوده است. شرکت‌های پخش نیز نقش مهمی در این زنجیره ایفا می‌کنند؛ آن‌ها باید توان سرمایه‌گذاری داشته باشند تا بتوانند در بازارهای معتبر جهانی حضور یابند، آثار را معرفی کرده و برای فروش آن‌ها اقدام کنند. این کار نیازمند سرمایه‌گذاری و توان مالی کافی از سوی شرکت‌های پخش است.
کاکاوند، که فیلم کوتاه «بی در کجا» با شش خودرو نامزدی یکی از مدعیان اصلی در اختتامیه چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران است، در گفت‌وگو با خبرنگار سینماپرس به دلایل عدم بازگشت سرمایه در سینمای کوتاه اشاره کرد و گفت: اینکه می‌گوییم سرمایه در سینمای کوتاه بازنمی‌گردد، دو دلیل عمده دارد. اول اینکه در ایران، وقتی فیلمی تولید می‌شود، چه با سرمایه شخصی و چه با حمایت یک ارگان، باید بتوانیم آن را به بازار عرضه کرده و به فروش برسانیم. در حالی که در سراسر دنیا، فیلم کوتاه امکان بازگشت سرمایه دارد؛ تلویزیون‌ها و پلتفرم‌ها این آثار را خریداری می‌کنند. حتی برخی ارگان‌ها، سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها در کشورهای مختلف، فیلم‌های کوتاه را در قالب بسته‌های آموزشی می‌خرند و رویکرد حمایتی دارند.
وی افزود: البته برخی فیلم‌سازان ایرانی با خارج از کشور ارتباط دارند و به این منابع دسترسی پیدا می‌کنند، اما بیشتر فیلم‌سازان با این مسیرها آشنا نیستند. در حالی که اساساً قرار نیست فیلم‌ساز درگیر این مسائل باشد؛ این ما تهیه‌کنندگان هستیم که باید این مسیرها را بشناسیم.
کاکاوند با بیان اینکه بازارهای بزرگی برای خرید و فروش فیلم در دنیا وجود دارد و شاید با توجه به هزینه‌های تولید در ایران، فیلم‌سازی در کشور ما بر اساس معیارهای جهانی همچنان ارزان محسوب می‌شود، تصریح کرد: مشکل اصلی این است که ما تهیه‌کنندگان هنوز نتوانسته‌ایم خودمان را به بازار جهانی وصل کنیم. شاید لازم باشد یک‌بار با خودمان روراست باشیم؛ ما مانند تولیدکننده‌ای هستیم که محصولی را تولید می‌کند، اما بازار عرضه آن را نمی‌شناسد.
او ادامه داد: بازار وجود دارد، اما ما راه ورود به آن را بلد نیستیم. ما تهیه‌کنندگانی هستیم که به تولید عادت کرده‌ایم و این بخش را بهتر از سایر بخش‌های کار می‌شناسیم. به همین دلیل، حالا از صرفه اقتصادی نداشتن فعالیت در بخش خصوصی، پایین بودن درآمد سینماها و کاهش مخاطبان صحبت می‌کنیم؛ درحالی‌که این مشکل هم در سینمای بلند و هم در سینمای کوتاه وجود دارد. مسئله این است که به یک بازار محدود بسنده کرده‌ایم و خودمان سراغ بازارهای بزرگ‌تر نمی‌رویم. در دنیا بازارهای بسیار بزرگی برای عرضه آثار سینمایی وجود دارد.
تهیه کننده فیلم کوتاه «سیاه» با انتقاد از انفعال تهیه‌کنندگان در زمینه بازاریابی و ورود به بازارهای جهانی بیان کرد: ما تهیه‌کنندگان دانش کافی نداریم، ارتباطاتمان محدود است و بازارهای جهانی را نمی‌شناسیم. تمام توانمان را صرف تولید کرده‌ایم. شرکت‌های پخش نیز از حلقه‌های مهم این زنجیره هستند. شرکت‌های پخش باید توان سرمایه‌گذاری داشته باشند تا بتوانند در بازارهای معتبر جهانی حضور پیدا کنند، آثار را معرفی کنند و برای فروش آن‌ها اقدام کنند. طبیعتاً این کار به سرمایه‌گذاری نیاز دارد و شرکت‌های پخش باید توان مالی لازم برای حضور در این بازارها را داشته باشند.
وی افزود: به نظر من، در حال حاضر تهیه‌کنندگی در ایران به دریافت بودجه از یک سازمان یا ارگان خاص محدود شده است؛ درحالی‌که تهیه‌کنندگی، چه در سینمای بلند و چه در سینمای کوتاه، ابعاد بسیار گسترده‌تری دارد. ما چون راه‌های دسترسی به این ظرفیت‌ها را نمی‌شناسیم، نتوانسته‌ایم از آن‌ها استفاده کنیم. باید این مسیرها را بشناسیم و برای ورود به آن‌ها تلاش کنیم.
این سینماگر با بیان اینکه با این نگاه که همه‌چیز را به سیاست‌گذاری برگردانیم، مشکل دارد، اظهار داشت: ما در دنیای هوش مصنوعی زندگی می‌کنیم و هرکسی می‌تواند به‌راحتی جست‌وجو کند و اطلاعات موردنیازش را به دست بیاورد. هرکس باید خودش برای پیشبرد کارش تلاش کند. قطعاً اگر دولت از این بخش حمایت کند و در آن سرمایه‌گذاری داشته باشد، مسیر را هموارتر می‌کند، اما این به معنای آن نیست که اگر دولت کاری انجام ندهد، پس اساساً نمی‌توان کاری کرد. من این نگاه را قبول ندارم.
«حسین کاکاوند» در پایان گفت‌وگو در مورد عملکرد طرح «قرار» برای شکل‌گیری گردش مالی در سینمای کوتاه خاطرنشان ساخت: فکر می‌کنم هنوز برای قضاوت زود است. باید به آن زمان بدهیم و نباید عجله کنیم. این طرح هنوز یک سال هم از عمرش نگذشته و نمی‌توان انتظار داشت در چنین مدتی به نتیجه برسد. طبیعتاً با وجود برگزاری چهل‌وسومین دوره جشنواره، همچنان مشکلاتی وجود دارد، اما این طرح در حال رشد است و برای رسیدن به نتیجه به زمان نیاز دارد. هنوز این اتفاق در سبد فرهنگی خانواده‌ها قرار نگرفته و خیلی‌ها حتی از آن خبر ندارند. به نظرم باید فرصت بدهیم تا جایگاه خودش را پیدا کند و پای آن بایستیم.
